Co z biegunem sera?

Majowy czwartek i słońce, złote mniszki dokoła i ja
Złoto na niebie i ziemi, żółcienie na błękicie i zieleni, i ja
Niby zwyczajność, niby codzienność chwili - a w niej ja, i...


W słuchawce dźwięczny głos, energię pozytywną czuję i słyszę:
- A Ziemia okrągła jest!!!
Śmiech! Radość! Krótkie zdania, a ile informacji! Sukces!

Już wiem, wioska tematyczna "Biegun zimna i sera" zajęła drugie miejsce w ogólnopolskim konkusie "Sposób na sukces". Nagrody wręcza 28 czerwca 2012r. prezydent B. Komorowski. Przekroczymy pałacowe progi. W Stowarzyszeniu "Macierzanka" w Wiżajnach ogólna euforia. 

Seromaniacy z bieguna zimna mają wiele osiągnięć, ale wioska tematyczna to nasze wspólne dziecko, które narodziło się w 2009 roku. Młode to przedsięwzięcie, ale od początku zaistnienia skazane było na sukces. Dlaczego? W tej bajce spowitej fantastycznym programem nie ma nic sztucznego, ani fałszywego, łączy ona odwieczny biegun zimna z tradycyjnym wyrobem serów i z naturalnie wyniesionym terenem polodowcowym położonym  blisko nieba, łączy ludzi, którzy czują nie tylko serowego bleusa.

A wierzaj mi, ludzie tu wielkie serca mają. A tych, którzy niosą hasło, że Ziemia okrągła jest - doceniam i uwielbiam. Tu w Wiżajnach o kulistości naszej planety warto przypominać, aby we wszystkie kierunki świata rowelskie wiatry rozwiewały optymistyczne wieści. Niejeden tu dawniej mówił o zwiniętym asfalcie, o zawracaniu wron, czy diable, który mówi dobranoc. A stało się inaczej, bo kiedy ma się swój sposób na sukces to kraina nie tylko macierzanką, mlekiem, ale i szczęśliwością omotana jest.

-To początek świata - często mówię, stojąc nad jeziorem Dunajewo, na skraju wsi Stankuny - to mój biegun, który odkryłam dzięki...

wielu zbiegom okoliczności...
A może dlatego, że "dopóki Ziemia kręci się, dopóki jest tak, czy siak...", Pan ofiarował nam to, czego w duszy było brak?

P.S. O wiosce tematycznej "Biegun zimna i sera" znajdziesz więcej na stronie Stowarzyszenia "Macierzanka" oraz w moich postach, wystarczy kliknąć etykiety: sery lub Wiżajny.

Jak podążałam za ślimakami?

Podążanie za ślimakami? To nie moje tempo.
Ale czasem warto zwolnić, to wiem - na pewno!
Grauże schowane za Kaletnikiem, pod Szypliszkami,
Tam w pierwszy wtorek czerwca poszłam za ślimakami.

Spotkania grupy slow food odbywają się w różnych miejscach. Tym razem zapraszają państwo Oberman, którzy wykupili stare siedlisko w Graużach Nowych. Każdy ma przywieźć swoje co nieco do jedzenia, sporządzone przez siebie, z naturalnych produktów, danie w kategorii - slow. Lubię improwizacje kulinarne, gorzej z tym "slow". Decyduję się na danie z soczewicy, koniecznie chcę dodać ser z Wiżajn, jak na seromaniaczkę przystało, trochę warzyw i kaszy gryczanej... Wymyślam zapiekankę przyprawioną ziołami i "zarzuconą" wędzonym serem podpuszczkowym od Joli. Nadaję jej nazwę "Międzyczas", żeby wskazać jej prawdziwy styl wykonania. Do tego swojska sałata, szczypior (z Węgielni), ser biały, świeży, oczywiście z Wiżajn, przed dojrzewaniem przypomina fetę, wszystko polane będzie sosem, który ma nabrać właściwej konsystencji w słoiku w czasie pokonywania krętej drogi do Grauż.

- Wtorek wieczór, to już ten czas, żeby zacząć odpoczywać, to nie przypadek - mówi Michał  - że zasiadamy do degustacji suwalskich potraw właśnie dzisiaj, nie musimy, a nawet nie chcemy czekać weekendu.

Teraz już wiem, że slowfoodowicze lubią nie tylko tempo ślimaka, ale i wtorki, a nawet komary.

Zapada zmrok, a my słuchamy swoich przepisów na przeróżne smakołyki, degustujemy...

Swojski chleb z otrębami, smarowny masłem z siekaną pietruszką,

Swojskie jajka faszerowane, takie z numerkiem 1,

Swojskie ziemniaki zapiekane "po hiszpańsku",

Swojskie gruszki w zalewie cytrynowej, takie "z łońskiego" roku,

(...) 

W menu wieczoru swojsko wtapia się moja zapiekanka i sałata, ale i tak nade wszystkim królują słodkie rogaliki Ali.

Sielankowy nastrój trwa, tylko z czasem zmienia miejsce, żeby przenieść się do rozgrzanej sauny...

No cóż, ale trzeba wracać, jutro - czas pracy, ale może już w środę więcej będzie charakteru "slow".        

Ujmują mnie te hasła. Właściwie intrygują i są dla mnie bliskie, kojarzą mi się z moim dzieciństwem...
Teraz - wracając do korzeni, chce się coraz częściej żyć zgodnie z rytmem przyrody i dnia:
zrywać o poranku  zaroszoną sałatę,
słuchać  rechotania żab,
czekać na kwiat lipowy,
zasmucać się przekwitniętym bzem,
i dojrzeć,
że w bocianich gniazdach robi się już za ciasno.

fot. Tadeusz Kolter

Może jestem seromaniaczką?

"Kto zabrał mój ser?"
Opowiadanie o życiowych decyzjach, egzystencjalnym labiryncie, różnych postawach naszych i tych, którzy są obok nas - czytam po raz kolejny. Wiem dokładnie, którą "myszą" jestem, wiem, że nie czekam na chwilę, aż ktoś zabierze mi ser, wiem, że...

Ostatnio wielopłaszczyznowo poznałam Wiżajny! Krainę serów podpuszczkowych!
Obserwowałam....
Słuchałam....
Smakowałam...
Wąchałam...
Dotykałam...
Na początku zachwycałam się płaskowyżem rowelskim, terenem na Suwalszczyźnie najwyższym, biegunem zimna rozciagniętym w przestrzeni, pokazującym, że nie musi Góra Rowelska mieć typowego, zarysowanego szczytu, po co? Miejsca tu dostatek! Wszystkim! Nie musi mieć wysokości wyżynnej, po co? Wystarczy 298 m n.p.m. (jak dobrze pisać - nie musi!)

Na tej wysoczyźnie - Wiżajny, nie muszą być już miastem, miano osady gminnej noszą dumnie, szczególnie jak doda się - ostatniej w półnono-wschodnim skrawku Polski, a jeśli trafisz tu na "Święto Sera" (druga niedziela sierpnia) to zapewne nikt nie będzie zmuszał cię do zabawy. Serowo-maślane konkursy włączą każdego do aktywności.

Dawniej o Wiżajnach słyszałam wiele dowcipów, że tu wrony zawracają, na dokładkę asfalt zwinęli, a diabeł mówi dobranoc... I takie tam... Można by to powtarzać, ale kiedy miejsce pozna się wszystkim zmysłami, to...

A miejsce to ziemia i ludzie, a ludzie to konkretnie: Basia, Mariusz, Tereska, Antoś, Jola, Małgosia, Ala, Ania ...

Ci robią sery z macierzanką i kminkiem, tamci z czosnkiem i bazylią, inni z papryką i tymiankiem. Gama smaków. Smakowałam, próbowałam, degustowałam, obżerałam się! 

Przepis stary, wiekowy, tradycyjny, po babciach! Ale jakże prosty!

* Kilka litrów mleka od Mućki, która wcześniej spożywała macierzankę! 

* Kilka kropel magicznego płynu, którego pochodzenie owiane jest tajemnicą

* Kilka miarek źródlanej, wiżajńskiej wody, podgrzanej ręką "specjalistek"

* Do tego szczypta szczęścia i bezmiar miłości

Sposób przyrządzenia poznasz uczestnicząc w programie wioski tematycznej "Biegun zimna i sera"!

Poznałam, dotykałam. Znam zapach serwatki i maślanki, ale najbardziej lubię wąchać świeże, wypłukane masło.

 Pierwszy dowód na seromaniactwo, czyli objaśnienie snów z serem związanych:

Jeśli we śnie jesz swieży ser, to znaczy, że zdrowie ci się poprawi. Jeśli jesz ser spleśniały i stary to zapewne jest to ostrzeżenie przed chorobą. Śni ci się krojenie sera? Najpewniej dostaniesz skierowanie do lekarza - przypuszczenie wskazuje chirurga. Robisz we śnie ser - oczekują ciebie ludzie, którzy tak wiele tobie zawdzięczają.

Drugi dowód - tworzenie rymowanek: 

Wielka mnie ciekawość bierze - 

Skąd się biorą dziury w serze? 

Myślę o tym kiedy leżę, przy deserze, na spacerze...

 Pokłóciły się dwa jeże, ile dziur jest w serze?

 Pokłóciły się wiewiórki, kto wywierca w serze dziurki?

 Pokłóciły się borsuki, dlaczego dziurki, a nie luki ?

 - Po co kłótnie i pytania! Dziury w serze to proces 

             d   o   j   r  z  e  w  a  n  i  a 

Ślimak, ślimak pokaż rogi! 

Nie wystawię tobie rogów,

bo nie lubię już pierogów.

Jeśli z Wiżajn będą z serem

skuszę się tym deserem.

Ślimak rogów nie pokazał,

ser się trochę poobrażał.

Z tego morał taki -

nie wszystkie sery lubią ślimaki.

                                           

 Trzeci dowód - Sery z Wiżajn jadam, bo do rymu gadam.