Zapustne wyplatanie?

W zapustny wtorek "zawracaliśmy kota ogonem", bo 17.02. to przecież Dzień Kota.

Na przytuliskowym strychu obok aniołów zaistniały czarne koty. Wyznaję bowiem zasadę - gdzie anielskie dobro panuje, czarny kot przesądnej mocy nie ma. Młodzi - kreatywni ochoczo zajęli się kocim stadem. Olga zaprojektowała kocie maski,  będziemy jeszcze je doskonalić  Kot również  był bohaterem bajki, która wyjaśniła - skąd wzięła się wrogość psa do kota. Bajdurka - to ostatnio moja ulubiona rola.

Szmaciane wyplatańce pochłonęły maniaków art recyklingu. Na zapustne pogaduchy to dobre działanie.
Najpierw nacięłyśmy mnóstwo różnokolorowych pasków.

Anielską rękodzielnię pochłonęło szmaciane, kolorowe wyplatanie, a w tle wyplatane były barwne, gwarowe kawały. Plotło się, oj plotło... Podpieraliśmy się zbiorem dowcipów Jana Bacewicza pt. "Popękata ze śmiechu".  Fajnie, że oba pomysły podchwycili  faceci, także było wesoło i zapustnie.  Do naszych pogaduch w sylwestrowy wieczór wprowadziliśmy zwyczaj bajdurzenia, ale od teraz  dołączamy utrwalanie powiedzonek gwarowych. I zapewne wyłonią się niedługo specjaliści petorzenia :)

Na co polano?

Byłam na spotkaniu z gwarą, suwalską oczywiście! Gatka pana Bacewicza ożywiła we mnie wiele wspomnień... Jan, oprócz zawiłych losów i historii gwary na Suwalszczyźnie, zna wiele dowcipów. Kiepkarz ci jon, zmaniony chiba! Moze i wy popękata ze śmiechu, posłuchajta.

"W chtornoście nidziele Kazień sieskarzuł do kompla, ze jek podpiwsy przyjdzie, a na polanach śpi, to potem chrzybietny gnat jemu straśnie boli.
- To nie śpij na polanach - redzi kompel
- Ale w sopie nic lepsego ni ma.

I ja właśnie w kwestii tych polan z szopy. Przydały mi się one do przestrzennych konstrukcji (chłopa ganiać nie muszę). Chodził mi po głowie ten pomysł od dawna, ale kiedy nadeszła wena, to z polan udało mi się złożyć wiele niepowtarzalnych aniołów. Siekierka, młotek, gwoździe, papier ścierny... Czasem wkrętarka, czasem wyżynarka. Ale przede wszystkim wyobraźnia w trakcie patrzenia na polano w sopie. 

 Ot, zamaniłosie, a skiela ta janielska miłość u mnie siewzieła? Znaroku latoś wam o tym nie bede pisać. A tera patrzajta.

Sobie cy zdrowe?

- Pochwalony! Sobie cy zdrowe?
- Zdrowe, zdrowe kumo, tylo staremu cosik na wontrobe padło, biedulek po świentach zaniemog.
- A bodaj, niesiefrasujcie, ja to swojemu roztołkowała co i jek.
- I co pomiarkował?

- Pomiarkował powiem wam,  pozawcorej, po wiecerzy to i po ludzku pogadał. Obac stara - powieda - juzej jestuj znak na niebie, Janieli siezlecieli. Tamuj sieradujo na niebie, ze Mesyjas przyset naśwat i nam trzeba sieradować.

- Prawde gadał, to i on mondry jestuj nie jaki lelak. Moj to przekuratny, ale niesiewołam i nieobrusam, bo robotny, nie legat.

- Ano. Nie bede was bałamucić, zyce Wam tego, cego same chceta. Zostańcie z Bogiem.
- Z Bogiem.