Pokazywanie postów oznaczonych etykietą slow food. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą slow food. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 20 listopada 2011

Czy w Kaletniku straszy?

Kiedy otrzymałam zaproszenie na I Maraton Mrocznych Opowieści do Ogrodu Bajek w Kaletniku, to od razu wiedziałam, że muszę tam być. Nie pomyśl czasem, że lubię horrory, bo pozostaję nadal wierna anielskim klimatom, ale babska ciekawość chyba granic nie zna. A w sumie anioły istoty niebiańskie, wysłannicy i stróże, mimo że są niewidzialne, to są obok mnie, odrobinę podobnie jak duchy, niby ich nie ma, a są. Dlatego postanowiłam sprawdzić, czy w Kaletniku straszy, czy w Dworku cała bajkowa aranżacja to może tylko przykrywka dla prwadziwych ich mieszkańców, które towarzyszą Państwu Balcer. A miejsce jest niebywałe.

Mży całe popołudnie, zapada zmrok, listopadowa szaruga wkrada się pod kapotę, krótkimi sygnałami daję znać innym babom, że ruszam po nie, każąc zabrać po dwa anioły stróże, bo jak tak mroczno, to jeden nie da rady osłonić nas przed jakąś maszkarą, bo droga do Kaletnika niby niedaleka, ale to i przez las i łąki lipniackie trzeba przejechać, a z jeziora kaletnickiego to i licho wodne może jakieś wyleźć. Nie wspomnę o Wiatrołuży, rzece pokrętnej, o której tylko czytałam, ale jak czegoś nie znam to i ufać mieszkańcom wiatrołuskich meandrów nie chcę.  
Zabieramy ze sobą "straszne potrawy" przygotowane w  przeddzień, w charakterze slow duch: "obcięte palce stolarza", "jabłka zapiekane z robakami" i "ręce zza światów". Przepisy na te kulinarne wyczyny pozostawiam w tajemnicy, bo przecież nasze potrawy mają stanąć w konkury z innymi "strasznymi" daniami. A są niebywałe.

Jedziemy powoli, ciemno wszędzie, kiedy docieramy do skraju lasu przed nami i za nami pojawiają się inne  auta, wszyscy jedziemy w tym samym kierunku, nikt nie zbacza, to tak, jakby dziś wszystkie drogi prowadziły do Kaletnika. Dojeżdżamy karawaną. Wrota Dworu otwarte, aleję odrobinę rozjaśniają płomyki świec wskazując drogę do portyku. Wita nas w oknie przyjazny nietoperz, słychać gwar i muzykę - rockową, głośną, na strychu pewnie duchy przytupują, w kominku płoną drwa, ognia strzeże niepozorny szczur, w blasku iskier maski wszelakie przybierają tajemne miny, a trupie czaszki dają znać, że mroczny wieczór z opowieściami w tle rozpoczął się. To niebywały wieczór, niebywała noc!
Chwilo trwaj!!!
Słucham... ciepło palonego drewna dodaje błogości, dodatkowo uduchawia poezja o duchach, czytam zgniecioną kartkę rzuconą zapewne przez duchy, to życzenie - pozytywne, wiedzą, czego pragnę - to dobry znak. Obok mnie wśród świec i jesiennych liści stoi czarka z napisem "trucizna". Ktoś, a właściwie dobry duch podaje mi filiżankę z  czekoladą, zanurzam się w jej smaku, to wywołuje pewne wspomnienia, kiedy to  utożsamianiałam się z gorzką czekoladą, ale już nią nie jestem, ten czas minął. Pijąc ciepłobrązowy napój, żegnam minione, gorzkie przeżycia. Ulatują wraz z innymi strachami wypisanymi na balonie... Żegnam, to niebywałe uczucie.

Odgłos pękanych balonów oznajmia, że pozostali też żegnają swoje strachy.
"A my chyba znamy się" - ktoś zagaduje. Odwracam się, co za niebywałe spotkanie! Rozmawiamy.

Z biesiadnego stołu patrzy serowy diablik, sękacz wyszczerzył kły, obcięte palce czekają na skonsumowanie, ceramiczny gar z zupą drwala przykryty czerwonymi rogami dominuje nad słodkim jeżem i kopcem robaków, nasze dania idealnie wtapiają się w zestaw "strasznych" potraw. I chociaż wygrały nie tyle straszne, co smaczne "żeberka cygana", to dobrze... 

... że tam byłam, nie tylko czekoladę piłam,
     a zmory, strachy i duchy oswoiłam. 

P.S. Szkoda tylko, że I Maraton Mrocznych Opowieści trwał tak krótko! Ale nie ma tego złego...
A inicjatywa jest niebywała!

wtorek, 30 sierpnia 2011

Czy patelnia to mój świat?

Zaintrygował mnie tytuł „Świat na patelni”. Zaczęłam rozważać go pod kątem bardziej patelni niż świata. Wątek drugi wydaje mi się bardzo egzystencjalny, a pierwszy brzmi swojsko. Dlaczego? Pytana przez znajomych „co robię”, często odpowiadam „pilnuję skowrody”. I to jest zgodne z prawdą, bo brzmi  po suwalsku i nie do końca znaczy gotowanie bądź smażenie, ale trzymanie władzy, zabrzmiało poważnie, a ma znaczyć tylko zarządzanie rodziną, aczkolwiek ważną komórką społeczną. 
I tak często trzymając skowrodę rozważam jej doskonały kształt. Koło robi wrażenie na takiej kobiecie jak ja. Rozumiem toczenie się fortuny, mam świadomość uciekających pór roku następujących niezmiennie po sobie, zataczam też życiowe koło. Z patelnią w ręku.
Pamiętam z dzieciństwa pyszne, złociste placki mamy, podawane na śniadanie, prosto z patelni, musiały być ciepłe, bo do szkoły droga była daleka. Teraz próbuję je sama odtworzyć, ale smak młodości jest nie do powtórzenia. Placki z jabłkami – to był mój błogi świat, drewniany próg i omszała furtka prowadząca do sadku z papierówkami. 
Udało mi się jednak ocalić od zapomnienia babcine soczewiaki. To jadło regionalne, suwalskie. Nie piekę ich w piecu chlebowym, bo takiego nie mam, ale od czego jest patelnia? Soczewiaki  to świat tradycji, pragnę, aby był ocalony i chociaż wiele przy nich docynku wielokrotnie goszczą w moim menu. Soczewica ogólnie powróciła na dobre, często dodaję ją do sałatki, którą nazwałam „Przytulisko”. Odgotowuję kaszę gryczaną, soczewicę, odcedzam, wyrzucam na patelnię i „przytulam” wszelkie warzywa, które aktualnie królują w ogrodzie. To mój dzisiejszy codzienny świat, równie ważny.
Jako matka za największy kulinarny wynalazek na świecie uważam naleśniki. Nie dość że związane są z patelnią, są również okrągłe i w koło dają nieskończone możliwości. Jedno dziecko je z twarogiem, drugie z parówką, trzecie z dżemem, a czwarte z warzywnym nadzieniem. I proszę wszyscy zadowoleni, a ja przy smażeniu placków naleśnikowych mam wiele czasu, aby udać się w swój świat. W trakcie układa mi się jakiś wers, zapamiętuję ulotną myśl, podążam za wspomnieniem, bądź gonię marzenia.
Mieszając warzywa, zapach papryki przypomina mi paeję z Barcelony, a kolory na patelni układają mi się mozaikowo tworząc wzory Gaudiego. Smaki i zapachy przypominają minione wyprawy. Barwy też. Można sporządzać wiele potraw często modyfikując, co daje wiele satysfakcji. Tortilla ziemniaczana jest doskonała, kiedy pada hasło: „Goście jadą”. Ziemniaki, cebula, jajka i patelnia. Smakuje doskonale na gorąco, ale skoro ktoś się spóźnia, będzie miał przystawkę na zimno. Hiszpańskie dania robią wrażenie.
A Paryż? I chociaż wspomnienia są tak świeże, jak zerwane przed chwilą ogórki, to o westchnieniu paryskim jeszcze nie pisałam, ale i tu nie wypada, bo skoro o patelni mowa, to francuski rogalik i malutkie espresso nijak się mają do suwalskiej skowrody. Kiedy nadejdzie jesienny dzień, zorganizuję sobie paryskie śniadanie i zobaczę, co da się wyciągnąć z cienia wieży Eiffla.
A codzienność obecnie zdecydowanie należy do cukinii. Urodzaj na kabaczki zmusza do kreatywności kulinarnej i tu jedna patelnia w kuchni to zdecydowanie za mało! A sierpniowy świat ogranicza się tylko do skowrody.  Leczo węgierskie, leczo meksykańskie, leczo cygańskie…
Dziś jest leczo drwala, bo sąsiad właśnie doniósł świeże „brzeziniaki”.
I mam swój świat - na patelni.

czwartek, 18 sierpnia 2011

Jak zawędrowałam ze ślimakiem do Toskanii?

Za mną wyprawa włoska "na niby", kulinarna, smakowa,
Podróż to niebywała, ze ślimakiem w tle, slow foodowa,
Aż w Pistoi i Florencji były nie tylko moje kubki smakowe,
W Suwałkach uroczy Moreno wygłaszał toskańską mowę.


17 sierpnia
godz. 16.00
Nóż, fartuch, deska do krojenia i odrobina wolnego czasu - dla siebie. Idąc na spotkanie z "kuchnią włoską" wcale nie kierowałam się tradycyjnym powiedzeniem "Przez żołądek do serca", nie byłam zwolenniczką tej metody, ale nic nie wiadomo, skoro nadszedł czas czerpania radości z gotowania. To niebywały czas. Niebywałe odkrycia, pomysły, doznania - smakowe :) To Niebywałowo. 
Niebywałe zestawienia produktów, niebywałe zastosowanie przypraw, niebywałe przy tym historie z jedzeniem oczywiście związane. A może z ludźmi, ich życiem, zwyczajami?

godz. 16.30
Paprykę, pomidory, ogórki, które mają być dodatkiem do flaczków kroję razem z Tereską gaworząc o jej hodowli boczniaków. Miesiąc temu w Wierzbiszkach było spotkanie slowfoodowiczów, właśnie tam też byłam, widziałam, smakowałam, poznałam Wasilewskich i całą gamę potraw przyrządzanych z grzybów. Teraz Tereska opowiada o dalszych planach uprawy, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że boczniaki jeszcze jej bokiem nie wyszły, a tego się w lipcu obawiała. 
Patrząc na przyrządzaną potrawę przez włoskiego flaczkarza, my zdążyłyśmy ją po cichu zmodyfikować, zastępując flaczki właśnie boczniakami z Wierzbiszek. Ach ta nasza suwlaska zaradność. To niebywałe!

godz. 17.00 
Kiedy flaczkowe danie skropione cytryną zeszło ze stołu na trzy godziny, aby nabrać smakowej mocy, nas pochłonęło kolejne wspólne krojenie, tym razem był to czerstwy toskański chleb. Moreno opowiadał o zupie chlebowej i jej historii. Ala skrzętnie notowała składniki, a ja podjadałam salami z koprem włoskim, bo dziwne zassanie poczułam w żołądku widząc wielość potraw, które miały być spożywane na kolację. Przyznam, że mięsa zalewane winem wprawiały wszystkich w błogostan oczekiwania. Oczywiście czynnego...

godz. 18.00 
Danie budowniczych największej kopuły we Florencji zaskoczyło mnie dodatkami. Wołowina zasypana pieprzem, czosnkiem i zalana winem. Energia i moc. Cztery godziny tuszenia... i gotowe! Ale to jest slow...
Z entuzjazmem z Bogusią rzuciłyśmy się (też w klimacie slow) do wykonania kolejnej potrawy, po uprzednim pokazie oczywiście.
Moreno podał nam odpowiednie składniki: salceson, pomarańcze, cebulę, miętę, sól, pieprz. Zalecił drobne krojenie i odpowienią dekorację półmiska. Udało się! Smakowo prawie! No ale dorównać mistrzowi wcale nie jest tak łatwo.

godz. 19.00 
Mijają kolejne godziny, a my w smakowym transie, pachnie rozmaryn i czosnek, unosi się zwiewny zapach toskańskiego wina, a dania deserowe jeszcze w menu, wiemy tylko, że wedle włoskiego rytuału pojawi się ciastko z migdałami, anyżem, czekoladą... Mamy czas, a czekać naprawdę warto.

godz. 20.00 
W Niebywałowie są niebywałe potrawy... Panuje radość degustacji.

godz. 21.00 
W Niebywałowie są niebywałe smaki... zapachy... kolory...

godz. 22.00
I nie tylko... ach Toskania to niebywała kraina.

niedziela, 12 czerwca 2011

Jak podążałam za ślimakami?

Podążanie za ślimakami? To nie moje tempo.
Ale czasem warto zwolnić, to wiem - na pewno!
Grauże schowane za Kaletnikiem, pod Szypliszkami,
Tam w pierwszy wtorek czerwca poszłam za ślimakami.

Spotkania grupy slow food odbywają się w różnych miejscach. Tym razem zapraszają państwo Oberman, którzy wykupili stare siedlisko w Graużach Nowych. Każdy ma przywieźć swoje co nieco do jedzenia, sporządzone przez siebie, z naturalnych produktów, danie w kategorii - slow. Lubię improwizacje kulinarne, gorzej z tym "slow". Decyduję się na danie z soczewicy, koniecznie chcę dodać ser z Wiżajn, jak na seromaniaczkę przystało, trochę warzyw i kaszy gryczanej... Wymyślam zapiekankę przyprawioną ziołami i "zarzuconą" wędzonym serem podpuszczkowym od Joli. Nadaję jej nazwę "Międzyczas", żeby wskazać jej prawdziwy styl wykonania. Do tego swojska sałata, szczypior (z Węgielni), ser biały, świeży, oczywiście z Wiżajn, przed dojrzewaniem przypomina fetę, wszystko polane będzie sosem, który ma nabrać właściwej konsystencji w słoiku w czasie pokonywania krętej drogi do Grauż.

- Wtorek wieczór, to już ten czas, żeby zacząć odpoczywać, to nie przypadek - mówi Michał  - że zasiadamy do degustacji suwalskich potraw właśnie dzisiaj, nie musimy, a nawet nie chcemy czekać weekendu.
Teraz już wiem, że slowfoodowicze lubią nie tylko tempo ślimaka, ale i wtorki, a nawet komary.
Zapada zmrok, a my słuchamy swoich przepisów na przeróżne smakołyki, degustujemy...
Swojski chleb z otrębami, smarowny masłem z siekaną pietruszką,
Swojskie jajka faszerowane, takie z numerkiem 1,
Swojskie ziemniaki zapiekane "po hiszpańsku",
Swojskie gruszki w zalewie cytrynowej, takie "z łońskiego" roku,
(...) 
W menu wieczoru swojsko wtapia się moja zapiekanka i sałata, ale i tak nade wszystkim królują słodkie rogaliki Ali.

Sielankowy nastrój trwa, tylko z czasem zmienia miejsce, żeby przenieść się do rozgrzanej sauny...
No cóż, ale trzeba wracać, jutro - czas pracy, ale może już w środę więcej będzie charakteru "slow".        

Ujmują mnie te hasła. Właściwie intrygują i są dla mnie bliskie, kojarzą mi się z moim dzieciństwem...
Teraz - wracając do korzeni, chce się coraz częściej żyć zgodnie z rytmem przyrody i dnia:
zrywać o poranku  zaroszoną sałatę,
słuchać  rechotania żab,
czekać na kwiat lipowy,
zasmucać się przekwitniętym bzem,
i dojrzeć,
że w bocianich gniazdach robi się już za ciasno.
fot. Tadeusz Kolter

piątek, 5 listopada 2010

Może jestem seromaniaczką?

"Kto zabrał mój ser?"
Opowiadanie o życiowych decyzjach, egzystencjalnym labiryncie, różnych postawach naszych i tych, którzy są obok nas - czytam po raz kolejny. Wiem dokładnie, którą "myszą" jestem, wiem, że nie czekam na chwilę, aż ktoś zabierze mi ser, wiem, że...

Ostatnio wielopłaszczyznowo poznałam Wiżajny! Krainę serów podpuszczkowych!
Obserwowałam....
Słuchałam....
Smakowałam...
Wąchałam...
Dotykałam...
Na początku zachwycałam się płaskowyżem rowelskim, terenem na Suwalszczyźnie najwyższym, biegunem zimna rozciagniętym w przestrzeni, pokazującym, że nie musi Góra Rowelska mieć typowego, zarysowanego szczytu, po co? Miejsca tu dostatek! Wszystkim! Nie musi mieć wysokości wyżynnej, po co? Wystarczy 298 m n.p.m. (jak dobrze pisać - nie musi!)
Na tej wysoczyźnie - Wiżajny, nie muszą być już miastem, miano osady gminnej noszą dumnie, szczególnie jak doda się - ostatniej w półnono-wschodnim skrawku Polski, a jeśli trafisz tu na "Święto Sera" (druga niedziela sierpnia) to zapewne nikt nie będzie zmuszał cię do zabawy. Serowo-maślane konkursy włączą każdego do aktywności.
Dawniej o Wiżajnach słyszałam wiele dowcipów, że tu wrony zawracają, na dokładkę asfalt zwinęli, a diabeł mówi dobranoc... I takie tam... Można by to powtarzać, ale kiedy miejsce pozna się wszystkim zmysłami, to...
A miejsce to ziemia i ludzie, a ludzie to konkretnie: Basia, Mariusz, Tereska, Antoś, Jola, Małgosia, Ala, Ania ...
Ci robią sery z macierzanką i kminkiem, tamci z czosnkiem i bazylią, inni z papryką i tymiankiem. Gama smaków. Smakowałam, próbowałam, degustowałam, obżerałam się! 
Przepis stary, wiekowy, tradycyjny, po babciach! Ale jakże prosty!
* Kilka litrów mleka od Mućki, która wcześniej spożywała macierzankę! 
* Kilka kropel magicznego płynu, którego pochodzenie owiane jest tajemnicą
* Kilka miarek źródlanej, wiżajńskiej wody, podgrzanej ręką "specjalistek"
* Do tego szczypta szczęścia i bezmiar miłości
Sposób przyrządzenia poznasz uczestnicząc w programie wioski tematycznej "Biegun zimna i sera"!
Poznałam, dotykałam. Znam zapach serwatki i maślanki, ale najbardziej lubię wąchać świeże, wypłukane masło.

 Pierwszy dowód na seromaniactwo, czyli objaśnienie snów z serem związanych:

Jeśli we śnie jesz swieży ser, to znaczy, że zdrowie ci się poprawi. Jeśli jesz ser spleśniały i stary to zapewne jest to ostrzeżenie przed chorobą. Śni ci się krojenie sera? Najpewniej dostaniesz skierowanie do lekarza - przypuszczenie wskazuje chirurga. Robisz we śnie ser - oczekują ciebie ludzie, którzy tak wiele tobie zawdzięczają.

Drugi dowód - tworzenie rymowanek: 

Wielka mnie ciekawość bierze - 
Skąd się biorą dziury w serze? 
Myślę o tym kiedy leżę, przy deserze, na spacerze...

 Pokłóciły się dwa jeże, ile dziur jest w serze?
 Pokłóciły się wiewiórki, kto wywierca w serze dziurki?
 Pokłóciły się borsuki, dlaczego dziurki, a nie luki ?
 - Po co kłótnie i pytania! Dziury w serze to proces 
             d   o   j   r  z  e  w  a  n  i  a 

Ślimak, ślimak pokaż rogi! 

Nie wystawię tobie rogów,
bo nie lubię już pierogów.
Jeśli z Wiżajn będą z serem
skuszę się tym deserem.

Ślimak rogów nie pokazał,
ser się trochę poobrażał.
Z tego morał taki -
nie wszystkie sery lubią ślimaki.
                                           
 Trzeci dowód - Sery z Wiżajn jadam, bo do rymu gadam.
 
Free Flash TemplatesRiad In FezFree joomla templatesAgence Web MarocMusic Videos OnlineFree Website templateswww.seodesign.usFree Wordpress Themeswww.freethemes4all.comFree Blog TemplatesLast NewsFree CMS TemplatesFree CSS TemplatesSoccer Videos OnlineFree Wordpress ThemesFree CSS Templates Dreamweaver