Jak budowaliśmy kabinę prysznicową?

Barkowo koło Gołdapi. Nasz weekend z gliną.
Etap I - sporządzenie COBu. Potem, uświadomienie zadania i...
przygotowanie miejsca i konstrukcji drewnianej.
Następnie wyplatanie ścianki rózgami.
Szło mozolnie. To nie takie proste.

Etap kolejny. Wypełnianie wiklinowej ściany COBem.
Każda para rąk była niezbędna! Podział pracy również.

Ścianka  kabiny wysoka - po szyję, wewnątrz podłoga z palety.

Efekt zadawalający! Pracy mnóstwo, satysfakcji ogrom.

Akademia Bosej Stopy. Żar z nieba, a pot z nas się leje.
Czas na nagrodę.
Kąpiel w rzece i wspólna uczta - wegańska, rozmowy...
Wypoczynek, poznawanie, doświadczanie...
My i nasze niecodzienne, niezwyczajne marzenia.

Co to jest COB?

Sierpień! Gliniane wyzwania! Barkowo koło Gołdapi.
Akademia Bosej Stopy i My - suwalska ekipa.
Niszowe spotkanie dla "nawiedzonych" inaczej.

Pomysłodawca warsztatów - Artur Milicki wprowadza temat COBu.
COB jest skrótem od kobiety? Zupełna nowość! Bierzemy się do pracy.
Dół z gliną! I myśl. Czy z błota dorobimy się złota?

W Eko-wiosce upał. Postanawiamy COB rozpracować  i oswoić.
Bo co z gliną związane nie może być ceramiczkom obce!
Czeka na nas projekt plenerowej "łazienki". Czy tylko?

Glinę w odpowiednich proporcjach wymieszaliśmy. Rękami! Nogami!
Glina, przesiany piach, woda i słoma - COB!
Dodawaliśmy owsiankę w małych porcjach całkowicie ją oblepiając.

Do tynkowania Adaś słomę ciął na sieczkę. Siekiery, maczugi...
Tynkowanie pochłonęło męski ród! Wspomagał się betoniarą.
Ilość gliny na ścianę budynku była niebagatelna.

W tej dziedzinie szybko wyłonili się specjaliści.
 Byłyśmy poza tą konkurencją.
My - sól tej ziemi, udałyśmy się z COBem urządzać łazienkę :)
Ale za to jaką? Nie ma to jak radość tworzenia.

p.s. Miesiła, lepiła i fotografowała Weronika

O czym wie stary dąb?

Puszcza Augustowska na suwalskiej mapie jest ogromną zieloną plamą, ale nie tylko na suwalskiej. Jej znaczna część przenika na Litwę i Białoruś. Od Berżnik aż po Kanał Augustowski leśnym traktem przebiega granica polsko-litewska i polsko-białoruska. Ciekawym odcinkiem granicznym jest rzeka Marycha. Kajakarzom to raj przyrodniczy, ale urokliwe meandry wymagają sprytu a czasem ogromnego wysiłku, aby pokonać napotkane przeszkody  terenowe. 

Jest w puszczy wiele naznaczonych, tajemnych, historycznych, rezerwatowych miejsc, ale mnie od dawna interesował trójstyk granic. Z sześciu polskich trójstyków, na Suwalszczyźnie znajdują się dwa: w Bolciach niedaleko Wiżajn, często nazywany wisztynieckim i ten drugi - puszczański. Ten pierwszy jest łatwy do odnalezienia - dobrze oznakowany, położony na szlaku Wiżajny - Żytkiejmy. O tym drugim krążą tajemnicze opowieści. Dwa lata temu próbowaliśmy go zdobyć płynąc Marychą, ale niestety nie udało się. Ostrzegano nas dobrze strzeżoną, białoruską granicą. A i nie każdy chce zabierać kajaki z miejsc trudnych.

Nadszedł czas zaspokojenia swoich poznawczych potrzeb, bo jak się już czegoś zachce to...
Dziś ruszając z mapą, dotarłam na skróty do Gib i dalej prosto, i prosto. Ogólnie postanowiiłam na końcowym etapie dopytać miejscowych, ale w leśnych ostępach każde rozwidlenie dróg budzi niepokój, a w puszczy ani żywej duszy, to i pogadać o drodze nie było z kim.  Kiedy pojawił się motocyklista, nie było wyjścia, należało sprowokować postój. Warto było, bo omówiony szlak za wsią Stanowisko dokładnie zapamiętałam. Dodatkowo otrzymałam od nieznajomego zadanie - odnalezienie starego dębu.
Wszystko udało się!!!

Miejsce mnie zaskoczyło. Nikt do tej pory nie napisał, że to bardzo uroczy zakątek nad Marychą. Trójstyk zupełnie inaczej oznakowany niż polsko-litewsko-rosyjski. Tu każde z państw mu swój słupek z narodowymi barwami i napisem Marycha.  Zakole rzeki po stronie litewskiej wygląda przyjaźnie. Granica z Białorusią odznaczona klarownie - pasem betonowym i żwirowanym. To znak  nieprzynależności do strefy Schengen.
A...
O czym wie stary dąb? Dociekam do tej pory!


   

Czy przytulenie ma znaczenie?

Mimo przelotnych opadów lato powitaliśmy!

W kuchni anielskiej rozgrzały się "fajery".

Slow food?

Slow life?

Czas letniego błogostanu niech trwa...

Zapraszamy na warsztaty i letnie spotkania.

Fot. Bożena Kolter

Kto przytuli anioła?

W Galerii Suwalskie Anioły nadchodzi dzień szczególny!
Dzień Przytulania Aniołów w pierwszy dzień lata!
Na przyjazne uściski czekają anioły szyte i wiązane.

Uścisków pragną anioły drewniane i ceramiczne.

Przytulone chcą być i te pamiątkowe oraz te niemodne.

Ciepłych spojrzeń oczekują także anioły malowane na desce i płocie.

I. Dzień Przytulania Aniołów w Suwalskim Przytulisku!
21. czerwca, po południu, w najdłuższy dzień roku.

Zapraszamy przyjaciół i ich przyjaciół. Czekamy w Węgielni 6.
Program przytuliskowo-przyjazny :)

Ps. Przytulisko fotografowała  Bożena Kolter.

Jak kochamy anioły?

Przytuliskowe poszukiwanie anielskich śladów trwa!
Anielskie warsztaty, anielska gra fabularna, anielskie jedzenie...

Powstał niepowtarzalny, anielski mural. To dzieło gości z suwalskiej szkoły.

Odkrywamy różnorodne wizerunki suwalskich aniołów! Glina już "oswojona"!
Pracownia krawiecka wprowadziła nowe pomysły! Wiązanie, supłanie...

Kreatywnie podchodzimy do technik plastycznych! Art recykling - bez igły!
I szmaciane, kolorowe anioły z Węgielni odfruwają. Chętnych zapraszamy. 


Fot. Bożena Kolter

Gdzie jest kraniec świata?

Maj. Wolnego czasu odrobina!
Wyprawa rodzinna! Podlaski Szlak Tatarski!

Wyjeżdżamy o porannej porze, bocznym traktem przez Augustów - Lipsk - Sokółkę kierujemy się do Bohonik. Trasa pozbawiona tirów i innych karawan. Przyda się trochę wolnej przestrzeni - każdemu.
W meczecie słuchamy, długo dyskutujemy z imamem siedząc na wzorzystym dywanie.
Inność, odmienność, wiara, historia, dzieje, współczesność...
Wielość tematów.
Później...
Pierekaczewnik - tatarski smak i uzupełniająca historia, kórą chętnie opowiada Tatarka - w wolnej chwili podczas grabienia siana. Ciekawe. Ze swoistym humorem zadaje nam pytania sprawdzające, zaczynamy więc słuchać aktywniej, aby dobrze wypaść.

Do Kruszynian ruszamy malowniczą trasą przez Bobiki. Upał.
W Krynkach kilka razy rytualnie objeżdżamy rondo! Obowiązkowo zliczamy wyjazdowe drogi! 12!
A 10 km dalej...
Kruszyniany! Tu więcej turystów. Imam opowiada licznej grupie o tatarskich rodzinach i obyczajach, goście dociekają, co z rytualnym zabijaniem byka?

W cieniu wysokich sosen spoczywają tatarscy potomkowie królewskich wojów. Kamienne nagrobki zajmują obszerną polanę. Bez zniczy! Nie oddaje się czci światłu - tylko Bogu.
Mizar - muzułmański cmentarz. Spacerując odczytujemy napisy i symbole.

Następnie kolejne smaki w klimatycznym, urokliwym, historycznym Zajeździe Tatarskim "Na końcu świata": cepeliny, pierogi, knysze, podpiwek, mięta.
Wszystko podane z sercem i troską o klienta, polecam dania i miejsce.

A o zmierzchu...
Nocleg w "Domu na krańcu świata" w Łapiczach nieopodal granicy białoruskiej, niedaleko Krynek. Uwielbiam takie miejsca, które mają swoją duszę, a ten gliniany dom ją ma.

Będąc dzieckiem czasem zastanawiałam się - gdzie kończy się świat? Kiedy nie ma się świadomości kulistości Ziemi, wyobrażenia kilkulatka są bardzo różne. Moje były zbieżne z tym pejzażem, który zobaczyłam w Łapiczach. Poszliśmy na spacer, aby dojść na polski, wschodni kraniec.

Uroczo. To miejsce nas urzekło. Na pewno tu wrócimy.